Στα Επιπλα του Κόσμου

«Άδικος κόπος. Το ένστικτο μου μου λέει ότι είναι στον κάτω όροφο. Αυτό που ψάχνουμε πρέπει να βρίσκεται κοντά στα κρεβατια. Ειδεμή όλος ο συλλογισμός μας είναι εσφαλμένος. Πρόσεξε αυ­τά τα επιπλα tv. Σε όποιο δωμάτιο και να οδηγούν, βρίσκεται σε α­ντίθετη κατεύθυνση από αυτή του σαλονιου», επιχειρηματολόγη­σε, για να συμπληρώσει αμέσως μετά: «Πάμε πάλι κάτω. Κάτι μας διαφεύγει».
Κατέβηκαν στο πλάτωμα του πρώτου ορόφου. Από εκεί οι ια­χές του κόσμου, οι κουβέντες, τα γέλια, οι φωνές και η μουσική ακούγονταν σαν μακρινό μουρμούρισμα, καθώς τους χώριζε α­πό την πλατεία ο παχύς πέτρινος τοίχος. Τον τοίχο αυτό άρχισαν τώρα να ψάχνουν σπιθαμή προς σπιθαμή για κάποιο άνοιγμα που δεν είχαν εξαρχής προσέξει. Φώτιζαν τον τοίχο με τους φα­κούς από τη βάση ως το ταβάνι, ακολουθώντας αντίθετες πορεί­ες. Τίποτα δεν έδειχνε ότι υπήρχε είσοδος στον πίσω χώρο του σαλονιου. Το μόνο που είδε  ήταν κάποια κομμάτια από τα κρεβατια, πα­ρατημένοι ποιος ξέρει από πότε, που ανά ζεύγη ήταν περασμέ­νοι στους σκουριασμένους σιδερένιους κρίκους που προεξείχαν από την πέτρα.

Επέμεινε δείχνοντας με το δείκτη τον κρόταφο του. «Δεν κατάλαβες ότι  έχω μνήμη;» έψεξε τον ίδιο και ευθύς έσκυψε και άρχισε ψηλαφητά να καθαρίζει την πολυθρονα από την σκόνη και τις αράχνες.
Αυτό που αποκαλύφθηκε κάτω από το φως του φακού στα μά­τια του τον έκανε να αναριγήσει. Η φθαρμένη πολυθρονα δεν έμοιαζε σε τίποτα με τις υπόλοιπες. Ούτε  γράμματα ού­τε σκαλίσματα ούτε σχήματα, λουλούδια, απλές ξαπλωστρες. Ούτε καν κάτι που να την κάνει να θυμίζει, έστω και λίγο, αυτό που αντιπροσώπευε. Ήταν αταίριαστη σ’ εκείνον το χώρο, σαν να την τοποθέτησε κάποιος κοσμικός φαρσέρ ή σαν να είχε πέσει από τον ουρανό. Το μόνο στοιχείο που αποδείκνυε ότι την είχε α­κουμπήσει ανθρώπου χέρι ήταν τέσσερα γράμματα. Όχι στη γλώσσα του, αλλά με καθαρούς, ευανάγνωστους, σκα­λιστούς, λατινικούς χαρακτήρες: ΟΥΙΙ…
Κόντευε να τρελαθεί από την αγωνία της. Όσο κι αν ο χρόνος αναμονής αντανακλάται επιμηκυνμένος στον ανθρώπινο εγκέφαλο, η καθυστέρηση στα επιπλα μπανιου ήταν ση­μαντική και δεν προμήνυε τίποτα θετικό.

Φτάνοντας στην ησυχία του εργα­στηρίου του, δεν έχασε χρόνο. Άνοιξε το λουκέτο στο γραφειο που βρισκόταν κοντά στο το κρεβατι του. Σήκωσε το καπάκι και τράβηξε τα σκεπάσματα που κάλυπταν το περιεχόμενο. Μέσα βρίσκονταν δύο βιβλία. Δύο χειρόγραφα γραμμένα στην ίδια  γλώσσα για τα επιπλα κορινθος. Έμοια­ζαν εκ πρώτης όψεως σαν δύο σταγόνες νερό. Όμως ο προσεκτικός πα­ρατηρητής και αναγνώστης μπορούσε να διακρίνει τις ανεπαίσθητες διαφορές τους. Η διαφοροποίηση δεν έγκειτο στη γραφή, που ήταν ί­δια και στα δύο βιβλία, αλλά σε μικρές παραλλαγές στις ζωγραφιές και τις εικόνες. Έτσι στον τόμο που κατείχε από τη συλλογή του αρχικού του λοχαγού έβλεπε φιγούρες με ρούχα, καπέλα και όπλα της εποχής του. Επίσης σε κάποιο σημείο εμφανιζόταν ένα κάστρο, που έ­μοιαζε πολύ με τα ευρωπαϊκά φρούρια, με τους πύργους και τις επάλ­ξεις του να ξεχωρίζουν ευκρινώς. Στο αντίστοιχο του δικού του  οι φιγούρες ήταν πιο καλλιτεχνικές τα επιπλα ζωγραφισμένα με μεγαλύτερη α­κρίβεια και με πιο λεπτές γραμμές.

Τα επιπλα διαδόθηκαν σε όλη σχεδόν την Ευρώπη και προκάλεσαν σ’ άλλους ελπίδα και σ’ άλλους α­νησυχία. Μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή μαινόταν η αντιπαράθεση σχετική με τα κρεβατια. Δεδομένης της μυστικότητας των μελών , όλοι κοιτούσαν τριγύρω τους καχύποπτοι μήπως συναντή­σουν κανένα νέο . Το δίδαγμα βέβαια  δεν ήταν ανατρεπτικό, τουλάχιστον με τη στενή έννοια του όρου. Πολλοί ασχολούμενοι με τα επιπλα  ήταν επιπλοποιοί, ενώ οι επιπλοποιοί δεν ήταν όλοι . Υπήρχε όμως μια σύγχυση. Στην ουσία το δίδαγμα τους ήταν σχετικά νέο. Κατηγορούσαν τους φτηνούς  αντιγραφείς . Πίστευαν σε μια διαφορετική προσέγγιση του θέματος, πιο κουλτουριάρικη. Ήταν πολύ μορφω­μένοι για την εποχή τους και ταξίδευαν συχνά, όπως και ο υπο­τιθέμενος ιδρυτής τους. Μερικά από τα  σημαντικότερα επιπλα της εποχής  ήταν δικά τους. Όπως τα σαλονια, τα κρεβατια, τα τραπεζια, τα επιπλα tv,  που θεωρούνται αριστουργήματα  της  εποχής και όχι μόνο. Άλλα επιπλα  ήταν για τον κήπο και, φυσικά,  για την κουζίνα , που σας έχω ήδη αναφέρει.

Δεν ήξερε τι να απαντήσει. Τα επιπλα και το μόνο που γέμιζε τις κυψέλες του μυαλού του ήταν η επιθυμία να της ζητήσει να επα­ναλάβει την αρχικη κίνηση. Είχε πολύ καιρό να αισθανθεί  τη γλυκιά απόλαυση που χαρίζει. Αυτό που είχε απέναντι του είτε ήταν μια μάγισσα που του έ­κλεβε την ψυχή με τις μαγγανείες της είτε ήταν ένα σπάνιο πλά­σμα που ήξερε να διαχέει τη ζεστασιά του στους ανθρώπους γύ­ρω της. Όπως και να ‘χε, όφειλε να παραδεχτεί ότι ήταν μπερδεμένος.
Έμειναν για κάμποση ώρα να κοιτάζονται , σαν να τις ένωνε από πάντα ένα αρχαίο υπόγειο ρεύμα εκείνες τις ματιές. Ένα ρεύμα που περίμενε υπομονετικά τα ασβεστολιθικά πετρώματα του χρόνου να υποχωρήσουν, για να ξεπεταχτεί γάρ­γαρα και αβίαστα στο φως, διαυγές και ιριδίζον. Σαν την αλή­θεια.
Ήταν έτοιμος να απλώσει το χέρι του στα επιπλα tv, όταν άκουσε μια αντρική φωνή που νόμισε ότι απευθυνόταν προς αυτόν. Η μαγεία της στιγμής κρύφτηκε φευγαλέα πίσω από τον καπνό του τσιγάρου. Στράφηκε για να δει ποιος είχε μιλήσει. Ήταν ένας  νέος με μαύρα μαλλιά και έξυπνο βλέμμα, ντυμένος στα τζιν. Έκανε τις συστάσεις στα αγγλικά για να καταλαβαίνουν όλοι.

Ο κύριος όμως λόγος που το κράτησε   είναι πρα­κτικός. Δεν έβρισκε δωμάτιο με επιπλα στα ξενοδοχεία . Όταν τελικά τα κατάφερε ήταν για την επομένη . Χρησιμοποίησε την ευκαιρία που του δόθηκε, ζυγίζοντας τα δε­δομένα και τα στοιχεία που είχε συλλέξει ως τότε. Όσο κι αν τα ανέλυε, τα επανασυνέθετε, τα διύλιζε ή τα σταχυολογούσε κατέ­ληγε πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Όλοι οι δρόμοι οδηγού­σαν στον καναπε, όχι στο κρεβατι. Ήταν το κομβικό σημείο της ι­στορικής πορείας του επιπλου. Είχε πείσει τον εαυτό του ό­τι το σχέδιο που είχε βρει  δεν ήταν το ίδιο προκείμενου να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια και να απαντήσουν στις ερωτήσεις .
Μετά από κάμποση ώρα μπόρεσε με ανακούφιση να μπει στο δωμάτιο του, συνοδευόμενος από έναν γκρουμ, που με περισσή ευγένεια επέμενε να τον οδηγήσει ως την πόρτα, παρότι δεν είχε επιπλα, γεγονός που αποτελούσε για τον υπάλληλο του  έκπληξη και για τον ίδιο  άσχημη ανάμνηση

Όλο το απόγευμα προσπάθησε μάταια να βρει το τηλέφωνο για τα επιπλα. Βγήκε στην κατάφωτη πόλη λίγο εκνευρισμένος. Κα­τευθύνθηκε προς την πλατεία. Η πλατεία ή­ταν χάρμα. Πλήθος κόσμου κυκλοφορούσε δίπλα στα φωτισμέ­να σιντριβάνια και ιδίως στην περίφημη κρήνη των ποταμών, με τον αιχμηρό οβελίσκο στην κορυφή. Ο περισσότερος κόσμος συνωστιζόταν γύρω από τη μεγάλη αναπαράσταση της θείας γέν­νησης, μια φάτνη κανονικών διαστάσεων. Γονείς με τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι, περίεργοι και τουρίστες προσπαθούσαν να κα­ταλάβουν από πού προέρχεται η λάμψη που αναδυόταν κάτω α­πό το παχνί, όπου αναπαυόταν, πάνω στα ξερά χόρτα, το θείο βρέφος. Αρκετοί ζωγράφοι έκαναν σε ελάχιστο χρόνο τα κωμικά πορτρέτα των πρόθυμων να πληρώσουν το τσουχτερό πο­σό πελατών. Οι ντόπιοι ανεβοκατέβαιναν στην πλατεία κρατώ­ντας τσάντες με ψώνια και χωνάκια παγωτό. Σκέφτη­κε ότι οι ντόπιοι ήταν ικανοί να ζητήσουν παγωτό ακόμα και στην κόλαση ή, ακόμα χειρότερα, στο Βόρειο Πόλο. Περπάτησε στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια με τα επιπλα πίσω από την πλατεία. Κάθισε τελικά σε μια τζελατερία και παράγγειλε ένα καμπάρι με σόδα. Σε λίγο, προς μεγάλη του χαρά και ανακούφιση, χτύπησε το τηλέφωνο.

Κινήθηκε προς τα οχηματα. Άναψε τα φώτα. Κοντοστάθηκε. Γύ­ρισε πίσω και άναψε άλλο ένα. Το έβαλε δίπλα στο δικό του χωρίς να το καλύψει. Ήταν για τον καναπε. Βγήκε από το κτήριο με τα επιπλα. Είχε ξημερώσει πλέον για τα καλά. Τα βραδινά σύννεφα είχαν απομακρυνθεί από το βοριαδάκι κι έ­τσι η βροχή δεν επισκέφτηκε την περιοχή. Βάλθηκε να κοιτάζει προς το νοτιά, στην απεραντοσύνη του πελάγους, όπου τις διαυγείς μέ­ρες ξεχώριζαν αχνά οι γραμμές του νησιού του. Τράβηξε το μανίκι του να κοιτάξει το ρολόι, όταν άκουσε τη φω­νή της κυρίας  πίσω του. Χαιρέτησε τη γυναίκα. Τον κα­λωσόρισε και τον. Τράβηξαν για το σπίτι. Τα στενά δρομάκια χωρούσαν δυο αν­θρώπους μετά βίας. Κάνα δυο φορές έκαναν στην άκρη για να πε­ράσει ένα φορτωμένο με σχιστόλιθους γαϊδουράκι. Έφτασαν με­τά από λίγο στο σπίτι. Η ξύλινη πόρτα άνοιξε με τριξίματα. Η γυναίκα που δεν είχε πάψει σε όλο το δρόμο να φλυαρεί για τον καιρό, τις γιορτές που πλησίαζαν, τις δουλειές του σπιτιού και τους τουρίστες, μπήκε πρώτη και πάτησε το διακόπτη του η­λεκτρικού. Μια κραυγή ξέφυγε από το στόμα της. Κάποιος είχε βγάλει από την θέση τους όλα τα επιπλα. Μια συνθεση τράβηξε την προσοχή ήταν σε καλή κατάσταση και πολύ καλό σχέδιο.

Αφού απόλαυσα ένα χορταστικό πρωινό για να αντέξω, άρχισα την περιπλάνηση μου εδώ κι εκεί. Λίγα επιπλα, λίγα γραφεία, ενα τραπεζακι σαλονιου Όμως τίποτα δε με εντυπωσίαζε, αφού δεν είχα κάποιον να μου μιλάει για τα ιστορικά μνημεία, που μου φαίνονταν πλέον αδιάφορα. Γύρω στις τέσσερις το απόγευμα έπιασε ένα ψιλόβροχο, ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος όλη τη μέρα, λες και το έκανε επίτηδες, για να μου χαλάσει περισσότερο τη διάθεση. Κουρασμένη και βαριεστημένη μπήκα στο πρώτο ταξί που βρήκα μπροστά μου και επέστρεψα πίσω, ενώ η βροχή άρχισε να δυναμώνει. Ωραία, σκέφτηκα. Απ’ ό,τι προέβλεπα, το υπόλοιπο της μέρας θα το περνούσα στο δωμάτιο μου βλέποντας τηλεόραση, υπήρχε μια πάνω σε ένα επιπλο tv, από γνωστή εταιρια. Μπήκα μέσα με αρκετά κακή διάθεση και ζήτησα το κλειδί του δωματίου μου. Όμως μαζί με το κλειδί μου παρέδωσε και μία όμορφη ανθοδέσμη με ένα γράμμα πάνω της λαχτάρησα πραγματικά και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι ο άντρας μου μου είχε κάνει μια πραγματική έκπληξη στέλνοντας μου λουλούδια. Όμως η έκπληξη έγινε διπλή όταν, ανοίγοντας το γράμμα στο δωμάτιο μου, διαπίστωσα ότι ήταν από τον Δημήτρη: Ξέχασες να μου αφήσεις το τηλέφωνό σου. Αν με χρειαστείς, δεν έχεις παρά να καλέσεις αυτά τα νούμερα, του γραφείου μου και του κινητού μου, επιπλα υπάρχουν άφθονα να τα μοιραστούμε, αρκεί να το πάρεις απόφαση. Δεν είναι απαραίτητο να το σκεφτείς τώρα, έχεις άφθονο χρόνο να το κάνεις.

Απ’ το ίδιο βέβαια δεν παίρνεις τίποτα. Όσο μεγαλώνει το δωμάτιο τα επιπλα φαίνονται λίγα ο αδελφός λέει ότι είναι όμορφα, στο καρυδί με γαλάζιες γραμμές, με αρμονικές αναλογίες και ανεπαίσθητη κίνηση στο σχέδιο, σοφιστικέ, όχι όμως εξεζητημένα παιχνιδια, άλλα σε ευθείες άλλα πρώτα άλλα δεύτερα. Ο αδελφός ήταν λιγομίλητος και αποτραβηγμένος στον εαυτό του και δεν επεδίωκε συντροφιές, ούτε ανταποκρινόταν στα βλέμματα των συνομιλητών του. Ήταν πολύ γερό παιδί, κάποτε όμως άρχισε να έχει διάφορα προβλήματα υγείας, λες και το κορμί του επαναστατούσε.
Η καθηγήτρια του σχεδίου άρχισε κάποια στιγμή να ενδιαφέρεται γι αυτόν, προσπαθούσε να τον κερδίσει, να τον κάμει σύμμαχο, δεν ήταν πια αμελητέος αντίπαλος να τον αγνοήσει, και χρειαζόταν ανθρώπους με το μέρος της…
Σχεδιάζει επιπλα, για καταστηματα επιπλων, αλλά δεν υπάρχει καμία πρεσεγγιση, το μπαρ μένει πάντα ανοικτό και το σαλονι άδειο. Οχηματα κάθε μορφής και μεγέθους περνάνε από μπροστά χωρίς να τα παρατηρεί κανείς, βιτρίνες άδειες, ή δήθεν άδειες με ανύπαρκτες λεπτομεέρειες.